6. Hukuk Dairesi 2026/1395 E. , 2026/1713 K.
\n\"İçtihat Metni\"MAHKEMESİ\t: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi
SAYISI\t: 2021/513 E., 2026/293 K.
İLK DERECE MAHKEMESİ\t: Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi
SAYISI\t: 2019/157 E., 2020/715 K.
Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.
I. DAVA
Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, \"... Rüzgar Enerjisi Santralı\"nı işlettiğini ve Yönetmelik hükümleri doğrultusunda üretilen her bir kWH için davalıya 3,78 kuruş ödemeyi taahhüt ederek Antakya-2 İskenderun-2 Elektrik İletim Hattından sisteme bağlantı hakkı kazandığını, Yönetmelik hükümlerine göre davalı ile müvekkili şirket arasında, 29/11/2011 tarihli Rüzgar Enerjisi (RES) Katkı Payı Anlaşması imzalandığını, anlaşmanın 3. maddesinde ve bu anlaşmanın dayandığı Yönetmeliğin 9. maddesinde belirtilen esaslara göre hesaplanacak katkı payının, tesisin bir yıllık elektrik enerjisi üretimi üzerinden hesaplanan bir önceki yıla ait toplam RES katkı payı tutarının 15 Ocak günü saat 17.00’a kadar TEİAŞ tarafından müvekkiline faturalanması gerektiğini, bu hesaba göre katkı payı tutarının KDV dâhil 5.846.662,33 TL olması gerektiğini, davalının, imzalanan RES Katkı Payı Anlaşmasının 3. maddesine ve Yönetmeliğin 9. maddesine aykırı olarak anlaşma öncesi davalıya sunulan teklif mektubunda yer alan, \"...teklif yılından ödemeye esas üretim yılına kadar TÜİK tarafından Ocak ayında açıklanan yıllık TÜFE oranında güncelleştirerek takip eden yılın Ocak ayı sonuna kadar tüm tesisin geçici kabulünün yapıldığı tarihten itibaren 20 yıl süre boyunca TEİAŞ'a ödemeyi kabul ve taahhüt ederiz\" şeklindeki ifadeye dayandırarak davaya konu faturayı düzenlediğini, müvekkilinin teklif tarihinin 2011 olduğunu, davalının 2011, 20 12... yıllarının TÜFE oranlarını güncellemeden RES katkı payı hesabını yaptığını, ancak 2015 yılında tek taraflı olarak hesap yöntemini anlaşma ve Yönetmelik hükümlerine aykırı olarak yaptığını; davalının, anlaşmaya ve Yönetmeliğe aykırı olarak 16.01.2019 tarih ve TEE 2...7 nolu KDV dâhil 10.526.210,95 TL tutarlı işbu davaya konu faturayı düzenlediğini, müvekkilinin, faturaya itiraz ettiğini ve itiraz edilmeyen kısım olan KDV dâhil 5.846.662,35 TL’yi ödediğini, bu sebeple, davalı tarafından düzenlenen 16.01.2019 tarih ve TEE 2...7 no'lu faturada KDV dâhil 4.679.548,60 TL kısmı için borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.\t
II. CEVAP
Davalı vekili cevap dilekçesinde; hesaplamanın doğru olduğunu, teklif mektubunun esas alınması gerektiğini, mevzuata aykırı bir işlem olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.
III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafın, taraflar arasında düzenlenen 29.11.2011 tarihli RES Katkı Payı Anlaşması'nın (3). maddesine göre 2019 yılı için ödemesi gereken katkı payının KDV dâhil 5.846.662,35 TL olduğu, buna rağmen davalı tarafça 16.01.2019 tarihli fatura ile KDV dâhil 10.526.210,95 TL'lik fatura düzenlendiği, bu faturanın 4.679.548,60 TL'lik kısmından davacı tarafın sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
IV. İSTİNAF
İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
V. TEMYİZ
A. Temyiz Sebepleri
Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, RES Katkı Payı hesaplamasında Yönetmelik, taahhütname, teklif mektubu ve anlaşma metninin bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini, teşekküllerince yapılan hesaplamanın doğru olduğunu beyan etmektedir.
B. Değerlendirme ve Gerekçe
Uyuşmazlık, RES katkı payı anlaşmasına istinaden düzenlenen faturadan dolayı borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.
Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
VI. KARAR
Açıklanan sebeplerle;
Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,
Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz edene yükletilmesine,
Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27.04.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.